Scroll down for English

Enfilade

Από τις 19 Μαΐου, η αρχιτεκτονική της γκαλερί θα αναδιαμορφωθεί από τον σκηνογράφο και εικαστικό καλλιτέχνη Michael Kleine, η ατομική έκθεση του οποίου Enfilade θα εγκαινιάσει τον κύκλο Cundu Luna Vini: Οι Παραγωγοί, σηματοδοτώντας και την εκπροσώπηση του καλλιτέχνη από την γκαλερί.

Το έργο του Kleine πηγάζει από τη σκηνογραφία και, ενώ χρησιμοποιεί μεθοδολογίες της όπερας και της δραματουργίας στο έργο του ως σχεδιαστής χώρων και εικαστικός, αναδύονται μεμονωμένα γλυπτά που έχουν μεταφυσικές, σχεδόν λειτουργικές πτυχές, καθώς εξαρτώνται από το μυστήριο που έχει χορογραφήσει για κάθε χώρο.

Αυτά τα γλυπτά, κυρίως αντικείμενα που ενσωματώνονται στον χώρο για δραματουργικούς λόγους, λειτουργούν ως ρυθμιστές του ψυχισμού· άλλοτε προσωπικά αντικείμενα από το ιδιωτικό αρχείο του καλλιτέχνη, οικογενειακά κειμήλια που ξαναζωντανεύουν μέσω της υφής τους, κι άλλοτε απομεινάρια από αποθήκες θεάτρων που αποκτούν νέα μορφή. Μέσω της χρήσης του φωτός δημιουργούνται νέες ατμόσφαιρες και νοήματα που δεν υπήρχαν προηγουμένως.

Cundu Luna Vini

Η Sylvia Kouvali κλείνει τα είκοσι (2027) υπό τη σκέπη του θεατρικού, μέσα από ένα πρόγραμμα εκθέσεων, που ξεκινάει τον Μάιο του 2026 και θα ολοκληρωθεί τους τελευταίους μήνες του 2028.

Ο κύκλος Cundu Luna Vini: «Οι Παραγωγοί» θα περιλαμβάνει ατομικές εκθέσεις καλλιτεχνών που εκπροσωπούμε και παράλληλες εκθέσεις και παρουσιάσεις έργων σε συνεργασία με επιμελητές, συγγραφείς, συνεργάτες, καλλιτέχνες και φίλους της γκαλερί.

Το θέατρο και ο χορός, ο κινηματογράφος, η περφόρμανς, ο ήχος και η γλώσσα, η αρχιτεκτονική και το ερείπιο, τα κοστούμια και οι χαρακτήρες, έχουν αποτελέσει κεντρικά στοιχεία του προγράμματος.

Οι εγκαταστάσεις ως σκηνικά, οι εκθέσεις ως σύνολο, και οι σχέσεις μέσω της δραματουργίας που δημιουργούν οι καλλιτέχνες μέσα από τις διάφορες πρακτικές τους - είτε πρόκειται για γλυπτική, βίντεο και φιλμ, ζωγραφική ή περφόρμανς - είναι κεντρικοί άξονες στην έρευνα και το ενδιαφέρον μας.

Αν μπορεί κανείς να μιλήσει με θεατρικούς όρους, ένας κοινός παρονομαστής, αυτό που συνδέει τους καλλιτέχνες είναι η ιδέα του μυστηρίου και της σκηνής μέσα στην οποία αυτό συντελείται.

Η θεατρικότητα, μέσα από το πρίσμα της σκηνοθεσίας και της ατμόσφαιρας, συντελεί στη δημιουργία χώρων.

Η γκαλερί λειτουργεί σαν μέσο, ένα δυναμικό πεδίο, μέσω του οποίου διοχετεύουμε μηνύματα και ιδέες που, αισθητικά και, συνεπώς, ηθικά, αντανακλούν το πνεύμα της εποχής μας.

Μία απόπειρα να συντεθεί και να πλαισιωθεί ένα πρόγραμμα που εξελίσσεται διαρκώς και το οποίο έχει χτιστεί αργά με ένστικτο και φροντίδα.

Το σώμα είναι και θα παραμείνει κεντρικό.

Επίσης, κεντρικό στοιχείο είναι η απουσία αυτού και η υπαινικτική παρουσία του.

Το θέατρο και οι μηχανισμοί του, οι υπαινιγμοί και οι ατελείωτες εκφάνσεις του, αποτελούν μέρος των εκθέσεων της γκαλερί, από την ίδρυσή της, ως εκδηλώσεις μυστηρίων.

Οι διαφορετικές αρχιτεκτονικές των χώρων που την έχουν στεγάσει κατά τη διάρκεια των δύο δεκαετιών, έπαιξαν τον ρόλο της σκηνής, περιμένοντας να ενεργοποιηθούν από τους καλλιτέχνες και τα έργα αυτών, την εγκατάστασή τους και τους θεατές.

Με βάση το εμβληματικό αρχιτεκτονικό σχέδιο που ενέταξε στον χώρο ο Etienne Descloux το 2008, ο Kleine ανέπτυξε μία νέα διαδρομή που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες της γκαλερί, διαμορφώνοντας μια νέα εποχή για τα επόμενα χρόνια.

Η νέα είσοδος από την οδό Μαυρομιχάλη, έναν δρόμο που οδηγεί στο λιμάνι, θα επιτρέπει μια νέα εμπειρία των εκθέσεων.

Η είσοδος θα φιλοξενεί ένα νέο βιβλιοπωλείο.

Enfilade

Starting May 19, the architecture of the gallery will be re-conceived by scenographer and visual artist Michael Kleine, whose solo exhibition Enfilade, will prologue the cycle, while marking the gallery’s representation of the artist.

Kleine’s work stems from scenography and while he employs methodologies of the operatic and dramaturgy in his work as a space designer and a visual artist, individual sculptures emerge that have a surreal almost liturgical aspects, as they are dependent to the mystery he’s choreographed for each space.

These sculptures, most appropriated objects that get to be embedded in the space for the sake of dramaturgy operate as mood regulators; they are sometimes personal objects from the artist’s personal archive, family trophies that come back to life as textures, and sometimes they are remnants from theatre storages and formally edited become again.

Natural and artificial light coexist as characters in a play.

Cundu Luna Vini

Under the umbrella of the theatrical, Sylvia Kouvali marks its twentieth birthday (2027), via a program of exhibitions that begin in May 2026 and will conclude on the late months of 2028.

The cycle Cundu Luna Vini : The Producers will include a series of solo exhibitions of artists the gallery represents, alongside exhibitions and other projects put together in collaboration with curators, writers, collaborators, artists and friends of the gallery.

Dance and theatre, film and performance, sound and language, architecture and the ruin, costumes and characters have been central to the gallery and the artists it represents since its conception.

Installations as sets while exhibitions as wholes and relationships the artists form through the dramaturgy the artists create through their various practises, whether sculpture, video and film, painting or performance.

If one can speak in such terms, a common denominator, or what keeps this list of artists together is the spirit of mystery and the stage within which this is taking place.

Theatricality, through the prism of directing and producing atmospherics is what generates space.

The gallery space functions as a medium, an active field, within which we channel messages and ideas that aesthetically, hence ethically, reflect the spirit of our times.

An effort to put together and frame an ever-becoming program that has slowly and selectively been built through the past twenty years with instinct and care.

The body is and will be central.

Also central is its absence and its suggested presence.

Theatre and its mechanics, its suggestions, it’s implications and the endless manifestations, compose a big part of the gallery’s exhibitions, since its making, as manifestations of some sort of mysteries.

The various architectonics the spaces within which the gallery has been housed over the period of two decades, were in some way stages, waiting to be activated by the artists and their works, their installations and the viewers.

Taking as a foundation the iconic architectural drawing inserted in the Piraeus space by Etienne Descloux in 2008, Michael Kleine develops a new route that will serve the needs the gallery, while shaping a new era for the years to follow.

The new entrance of the gallery from Mavromichali Street, a road directly connected to the port, will allow for a new experience of the exhibitions.

The entrance will house a new bookshop.