Scroll down for English

Ο θείος Πίτερ έδειξε με το χέρι του τον νυχτερινό ερωδιό. Ο ήλιος είχε ήδη ανατείλει, οπότε ο νυχτερινός ερωδιός κοιμόταν στο δέντρο. Το ίδιο απόγευμα, στη Βιβλιοθήκη Μπάινεκ, το έργο του Όντιμπον Πτηνά της Αμερικής μέσα σε προθήκη, εκτείθετο ανοιχτό σε μια σελίδα που απεικόνιζε τον νυχτερινό ερωδιό (Πλακέτα 336).

Για να περιοριστεί η έκθεση των βιβλίων στον ήλιο, τα παράθυρα της Βιβλιοθήκης Μπέινεκ είναι από ημιδιαφανές μάρμαρο που εξορύσσεται στο Ντάνμπι του Βερμόντ.

Το Ντάνμπι του Βερμόντ πήρε το όνομά του από το Ντάνμπι του Βόρειου Γιορκσάιρ, όπου υπάρχει ένα Διεθνές Καταφύγιο Σκοτεινού Ουρανού, που προστατεύει τον νυχτερινό ουρανό περιορίζοντας τη φωτορύπανση.

Το 1820, ο συγγραφέας Γουίλιαμ Ντάνμπι κατασκεύασε ένα αντίγραφο Στόουνχεντζ ως διακοσμητικό στοιχείο για το κτήμα του στο Βόρειο Γιορκσάιρ.

Ο κύριος άξονας του αρχικού νεολιθικού Στόουνχεντζ είναι ακριβώς ευθυγραμμισμένος με την ανατολή του ηλίου κατά το θερινό ηλιοστάσιο και τη δύση του ηλίου κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Η λέξη «ηλιοστάσιο» προέρχεται από τις λέξεις «ήλιος» και «στάσις».

Το χειμερινό ηλιοστάσιο στην αρχαία Ρώμη εορταζόταν κατά τη διάρκεια των Σατουρναλίων, της γιορτής προς τιμήν του Κρόνου, του θεού της γεωργίας.

Στο έργο του Περί της Φύσεως των Θεών, ο Κικέρωνας εξηγεί ότι ο Κρόνος «διατηρεί την πορεία και την εναλλαγή των εποχών και των χρονικών περιόδων» και ότι «το ελληνικό όνομα του θεού, Κρόνος, είναι ίδιο με τον Χρόνο».

Η αρχαία Ελλάδα και η Ρώμη χώριζαν τη νύχτα σε τέσσερα τμήματα των τριών ωρών το καθένα, που ονομάζονταν φύλακες ή vigiliae.

Το «vigiliae» στα αγγλικά έγινε γνωστό ως «watches» από το παλαιό αγγλικό «wæcce», που σημαίνει «παρακολούθηση, το να είσαι ή να παραμένεις άγρυπνος, αγρύπνια».

Στον Βουδισμό, η νύχτα χωριζόταν σε τρεις περιόδους για πνευματική άσκηση. Κάθε μία από τις τρεις αυτές περιόδους σχετίζεται με ένα στάδιο στην ατραπό του Βούδα προς τη φώτιση, την οποία πέτυχε κατά τη διάρκεια της pacchimayāma, της «τελευταίας περιόδου».

Η λέξη «Βούδας» προέρχεται από τη σανσκριτική ρίζα budh, που σημαίνει «αφυπνίζω».

Στην ινδο-τιβετιανή παράδοση του Dzogchen, το tögal (γνωστό ως «η πρακτική του Καθαρού Φωτός») περιλαμβάνει διαλογισμό σε απόλυτο σκοτάδι και παρατήρηση του νυχτερινού ουρανού, ώστε να πραγματοποιηθούν οράματα φωτεινών εικόνων, όπως κύκλοι από το φως του ουράνιου τόξου. Ο τελικός στόχος του Tögal είναι να επιτευχθεί το «ουράνιο σώμα», όταν το υλικό σώμα μεταμορφώνεται σε καθαρό φως.

Η ταντρική πρακτική του milam, ή γιόγκα των ονείρων, είναι ένα άλλο κεντρικό σημείο της διδασκαλίας του Dzogchen που εστιάζει στα διαυγή όνειρα. Μέσα από τα όνειρά του, ο Θιβετιανός γιόγκι Milarepa του 11ου αιώνα, λέγεται ότι ήταν σε θέση να ταξιδεύει «ελεύθερα και χωρίς εμπόδια, εξερευνώντας ολόκληρο το σύμπαν από τη μία άκρη στην άλλη».

Το 1829 ο Γουίλιαμ Ντάνμπι δημοσίευσε μια μετάφραση του έργου του Κικέρωνα Το Όνειρο του Σκιπίωνα, το οποίο περιγράφει το όνειρο του Ρωμαίου στρατηγού Σκιπίωνα Αιμιλιανού. Ο Σκιπίωνας ταξιδεύει ανάμεσα στα αστέρια και βλέποντας ότι το σύμπαν αποτελείται από εννέα ουράνιες σφαίρες, αρχίζει να ακούει τη musica universalis, ή «μουσική των σφαιρών».

Ο Πυθαγόρας ήταν ο πρώτος που επέκτεινε τις μαθηματικές και μουσικές αρμονίες στο σύμπαν, υποδηλώνοντας ότι οι κινήσεις του σύμπαντος θα μπορούσαν να παράγουν ένα είδος αθόρυβης κοσμικής συμφωνίας.

Με το έργο Harmonices Mundi (1619), ο Γιοχάνες Κέπλερ επέκτεινε τους νόμους του περί της κίνησης των πλανητών, προκειμένου να διερευνήσει τις μουσικές αρμονίες που παράγονται από τις ελλειπτικές τροχιές των έξι γνωστών πλανητών.

Το 1957, ο συνθέτης Πάουλ Χίντεμιτ ολοκλήρωσε μια όπερα σε πέντε πράξεις με θέμα την αναζήτηση της παγκόσμιας αρμονίας από τον Κέπλερ.

Το 1977 στο Yale, ο μουσικός Γουίλι Ραφ (πρώην μαθητής του Χίντεμιτ) και ο γεωλόγος Τζον Ρότζερς σκέφτηκαν να χρησιμοποιήσουν γεννήτριες ήχου για να υλοποιήσουν τη musica universalis με βάση τα δεδομένα του Κέπλερ.

Για να μπορέσει το ανθρώπινο αυτί να ακούσει τους πλανήτες, ένα γήινο έτος συμπυκνώθηκε σε πέντε δευτερόλεπτα.

Στα εργαστήρια Bell, η Λόρι Σπίγκελ ανέπτυξε το πρόγραμμα για την τροφοδότηση των δεδομένων του Κέπλερ μέσω των γεννητριών τόνου. Αργότερα, το ίδιο έτος, υπέβαλε την ηχογράφηση για να συμπεριληφθεί στον Χρυσό Δίσκο της NASA, που εκτοξεύθηκε στο διάστημα ως μέρος της αποστολής του Voyager.

Ο Χρυσός Δίσκος είχε ως στόχο να παρουσιάσει την ιστορία της Γης σε περίπτωση που συναντούσε εξωγήινους κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στον διαστημικό χώρο. Το Voyager I βρίσκεται σήμερα σε απόσταση 25,3 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη.

Την ίδια μέρα που εκτοξεύθηκε το Voyager II (στις 20η Αυγούστου 1977), ο μετεωρίτης Alta’ameem έπεσε στο βόρειο Ιράκ. Το Μετεωρολογικό Δελτίο ανέφερε ότι «μετά από τουλάχιστον μία έκρηξη, οι χωρικοί ανέφεραν ότι άκουσαν ένα βουητό που σταμάτησε όταν ο μετεωρίτης έπεσε στο έδαφος».

Επίσης, την ίδια μέρα, ο αστρονόμος Τζέρι Ρ. Έχμαν εξέταζε τα δεδομένα από το ραδιοτηλεσκόπιο Big Ear στο πλαίσιο του προγράμματος «SETI» (Έρευνα για Εξωγήινη Νοημοσύνη) του Πανεπιστημίου του Οχάιο, όταν παρατήρησε ένα ασυνήθιστο σήμα από πέντε ημέρες νωρίτερα.

Το σήμα ήταν τόσο ασυνήθιστο που τον έκανε να κυκλώσει τα δεδομένα στην εκτύπωση και να τα σχολιάσει με τη λέξη «Wow!». Η πηγή του σήματος παραμένει άγνωστη. Δεν έχει καταγραφεί κανένα παρόμοιο σήμα έκτοτε.

Το όνομα SETI είναι εμπνευσμένο από τον Σέτι Α’, τον δεύτερο Φαραώ της 19ης αιγυπτιακής δυναστείας. Ο Σέτι Α’ κατασκεύασε την υπόστυλη αίθουσα στο Καρνάκ, η οποία ευθυγραμμίζεται τέλεια με την ανατολή του ήλιου κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Ο Σέτι Α΄ κατασκεύασε επίσης τον ταφικό ναό στην Άβυδο και το μυστηριώδες υπόγειο Οσίρειον, που πιστεύεται ότι είναι ένα κενοτάφιο για τον θεό Όσιρι.

Ο Όσιρις ήταν ένας αρχαίος αιγυπτιακός θεός και ο λεγόμενος «Άρχοντας της Σιωπής», που προΐστατο του κάτω κόσμου. Ήταν ο θεός της γονιμότητας και της γεωργίας, της ζωής και του θανάτου, και της ανάστασης.

Το Osiris-REx ήταν ένα διαστημικό σκάφος της NASA που σχεδιάστηκε για να συλλέξει δείγματα από τον αστεροειδή 101955 Bennu, ο οποίος βρίσκεται κοντά στη Γη, με σκοπό να μάθουμε περισσότερα για τη δημιουργία του ηλιακού συστήματος. Διαπιστώθηκε ότι ο Bennu περιέχει νερό, άνθρακα και πολλά από τα αμινοξέα που είναι απαραίτητα για τη δημιουργία ζωής.

Ο Bennu πήρε το όνομά του από το Μπενού, τη μυθολογική θεότητα της αρχαίας Αιγύπτου που συμβόλιζε τον κύκλο της ζωής, του θανάτου και της αναγέννησης.

Το όνομα Bennu προέρχεται από το ρήμα wbn που σημαίνει «ανατέλλω με λαμπρότητα» ή «ακτινοβολώ».

Κατά τη διάρκεια του Νέου Βασιλείου, το Μπενού απεικονιζόταν συνήθως ως νυχτερινός ερωδιός.

Ο Thomas Hutton (γενν. 1983, Λονδίνο) ζει και εργάζεται στη Ρώμη και το Λονδίνο.

Ο Hutton έχει μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών (MFA) στη Γλυπτική από τη Σχολή Καλών Τεχνών του Yale (2012) και μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών (MA) με άριστα στην Ιστορία της Αρχιτεκτονικής από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου (2006).

Επιλεγμένες ομαδικές και ατομικές εκθέσεις περιλαμβάνουν: Post Scriptum. A museum forgotten by heart, MACRO, Ρώμη (2024-5); Zeit. From Dürer to Bonvicini, Kunsthaus Zurich (2023-24); Contributions, Église Saint-Sulpice, Παρίσι (2023); Memory Game, Villa Lontana, Ρώμη (2020); Supine Effigy, Citygroup, Νέα Υόρκη (2019); Thomas Hutton, Studioli, Ρώμη (2018); Seeld Library, MOCA, Λος Άντζελες (2018); Through the Gallery, Sushi Bar Gallery, Νέα Υόρκη (2016); Stone Anchor, Hunter Whitfield, Λονδίνο (2015); Conversation Piece, Fondazione Memmo, Ρώμη (2015); Under the Façade, Joni Levy, Ζυρίχη (2014)

Uncle Peter pointed up at the night heron; the sun had already risen so the heron was sleeping in the tree. That same afternoon, at the Beinecke library, Audubon’s Birds of America was on display in a vitrine, open on a page depicting the night heron (Plate 336).

To limit the books’ exposure to the sun, the windowpanes of the Beinecke are made from a semi-translucent marble quarried in Danby, Vermont.

Danby, Vermont takes its name from Danby, North Yorkshire, where there is an International Dark Sky Reserve that preserves the night sky by limiting light pollution.

In 1820 the writer William Danby constructed a replica of Stonehenge as a folly for his estate in North Yorkshire.

The main axis of the original neolithic Stonehenge is precisely aligned with sunrise during summer solstice and sunset during winter solstice.

The word solstice originates from the Latin sol ‘sun’ and stit- ‘stopped, stationary’.

Winter solstice in ancient Rome was celebrated during Saturnalia, the festival dedicated to Saturn, the god of agriculture.

In De Natura Deorum, Cicero explains that Saturn ‘maintains the course and revolution of seasons and periods of time’ and that, ‘Saturn’s Greek name is Kronos, which is the same as chronos, a space of time.’

Ancient Greece and Rome divided the night into four segments of three hours each, called phylakes, or vigiliae.

Vigiliae in English became known as ‘watches’ from the Old English wæcce ‘a watching, state of being or remaining awake, wakefulness’.

Within Buddhism the night was divided into three watches for spiritual practise. Each of the three watches are associated with a stage in the Buddha’s path towards enlightenment which he achieved during pacchimayāma, the ‘final watch’.

The word ‘Buddha’ derives from the Sanskrit root budh, ‘to awaken’.

Within the Indo-Tibetan tradition of Dzogchen, tögal (known as ‘the practice of the Clear Light’) involves meditating in complete darkness and looking up at the night’s sky to realize visions of luminous images such as circles of rainbow light. Tögal’s ultimate objective is to achieve the ‘rainbow body’ when the physical body transforms into pure light.

The tantric practise of milam, or dream yoga, is another central part of the Dzogchen teaching that focuses on lucid dreaming. Through his dreams, the 11th Century Tibetan yogi Milarepa was said to be able to travel ‘freely and without obstacles explore the entire universe from one end to the other’.

In 1829 William Danby published a translation of Cicero’s Somnium Scipionis that describes the dream vision of Roman general Scipio Aemilianus. Scipio travels amongst the stars and seeing that the universe is made up of nine celestial spheres, he begins to hear the musica universalis, or ‘music of the spheres’.

Pythagoras was the first to extend mathematical and musical harmonies to the universe, suggesting that its movements could produce a kind of inaudible cosmic symphony.

Johannes Kepler’s Harmonices Mundi (1619) extended his laws of planetary motion to explore the musical harmonies produced by the elliptical orbits of the six known planets.

In 1957, the composer Paul Hindemith completed an opera in five acts about Kepler’s search for universal harmony.

In 1977 at Yale, musician Willie Ruff (a former student of Hindemith’s) and geologist John Rogers conceived of using tone generators to realise the musica universalis based on Kepler’s data.

To make the planets audible to the human ear, one earth year was quickened to five seconds.

At Bell Laboratories Laurie Spiegel developed the program to feed Kepler’s data through the tone generators. Later that year she submitted the recording to be included on NASA’s Golden Record that was launched into space as part of the Voyager mission.

The Golden Record was intended to communicate Earth’s story to any extra-terrestrials it might encounter as it travels through interstellar space. Voyager I is currently 25.3 billion km from the Earth.

On the same day that Voyager II launched (20th August 1977), the Alta’ameem meteorite fell in norther Iraq. The Meteorological Bulletin reported that, ‘after at least one detonation, villagers reported hearing a humming sound that ended when the meteorite struck the ground.’

It was also on that day that astronomer Jerry R. Ehman was reviewing data from the Big Ear radio telescope as part of Ohio State University’s ‘SETI’ (Search for Extra Terrestrial Intelligence) when he noticed an extraordinary signal from five days earlier. The signal was so unusual that he circled the data on the printout and annotated it with ‘Wow!’ The source of the signal still remains unknown. No such signal has ever been recorded since.

The name SETI was inspired by Menmaatre Seti I, the second pharaoh of the nineteenth dynasty of Egypt. Seti I was the builder of the hypostyle hall at Karnak which aligns perfectly with sunrise on winter solstice.

Seti I was also the builder of the mortuary temple at Abydos and the mysterious subterranean Osireion that is believed to be a cenotaph for the god Osiris.

Osiris was an ancient Egyptian god and the so-called ‘Lord of Silence’, who presided over the underworld. He was the god of fertility and agriculture, life and death, and resurrection.

Osiris-REx was a NASA spacecraft designed to collect samples from the near-earth asteroid, 101955 Bennu, to learn more about the formation of the solar system. Bennu was found to contain water, carbon and several of the amino acids necessary for giving life.

Bennu was named after the mythological deity from ancient Egypt who represented the cycle of life, death and rebirth.

The name Bennu comes from the verb wbn meaning ‘to rise in brilliance’ or ‘to shine’.

During the New Kingdom, Bennu was commonly depicted as a night heron.

Thomas Hutton (b. 1983, London) lives and works in Rome and London.

Hutton has a MFA in Sculpture from Yale School of Art (2012) and a MA (Hons) in Architectural History from University of Edinburgh (2006)

Selected group and solo exhibitions include: Post Scriptum. A museum forgotten by heart, MACRO, Rome (2024-5); Zeit. From Dürer to Bonvicini, Kunsthaus Zurich (2023-24); Contributions, Église Saint-Sulpice, Paris (2023); Memory Game, Villa Lontana, Rome (2020); Supine Effigy, Citygroup, New York (2019); Thomas Hutton, Studioli, Rome (2018); Seeld Library, MOCA, Los Angeles (2018); Through the Gallery, Sushi Bar Gallery, New York (2016); Stone Anchor, Hunter Whitfield, London (2015); Conversation Piece, Fondazione Memmo, Rome (2015); Under the Façade, Joni Levy, Zurich (2014)