Scroll down for English

Η Θεσσαλία, που απλώνεται στους πρόποδες του Ολύμπου, είναι ένας απέραντος κάμπος.

Ο Τότσικας έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Λάρισα, την πρωτεύουσα αυτής της πεδιάδας, δημιουργώντας έργα με τα υλικά που του προσφέρει απλόχερα η πατρίδα του: τη γη, τη φωτιά, τους ανέμους, μηχανές, εργαλεία και μαζί η απέραντη άγρια φύση της τέχνης και της φαντασίας του.

Δημιουργώντας έργα από τη δεκαετία του ’70 μέσα σε αυτό το τοπίο και σε αρμονία με αυτό, εκφράζεται με συνέπεια σε μια γλώσσα που καθορίζεται από τον τόπο. Με ελάχιστο εγωισμό, αλλά με την επιμονή ζώου, μια ιδιότητα που στην ανθρωπότητα εξαφανίζεται ραγδαία, έχει εδραιώσει τον εαυτό του και την τέχνη του σε ένα περιβάλλον όπου ο χώρος διαβίωσης και εργασίας γίνονται ένα, έτσι, έτσι που τα όρια εξαφανίζονται.

Το σπίτι και το εργαστήριο συγχωνεύονται σε μια συγχορδία υλικών που αψηφούν την ιεραρχία, παράλληλα με τον αέναο κύκλο της φύσης που καθορίζει τη χαλαρότητα των πραγμάτων.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι υπό τη φροντίδα του η εντροπία εκδηλώνεται στο έπακρο, ή, όπως λέει ο ίδιος, η γεωμετρία του χάους.

Όταν αναρωτιέται κανείς ποιος Ολύμπιος θεός θα μπορούσε να είναι ο Τότσικας, είναι δύσκολο να απαντήσει. Είναι ένα κράμα Ήφαιστου, Διόνυσου και Απόλλωνα.

Θα μπορούσε να είναι κοινοτοπία, αν και στην περίπτωση του Τότσικα η εργασία του με τη γη, τον άνεμο και τη φωτιά δημιουργεί υπερβατικά, σύγχρονα έργα.

Στο studiolo παρουσιάζουμε μια πρόσφατη σειρά έργων, μια σειρά από επιτοίχια έργα, τα οποία αναδύθηκαν μέσα από αυτή την εντροπική μάζα.

Με δύο υλικά που παραπέμπουν στο αρχαϊκό και έχουν τις ρίζες τους στην ιστορία αυτού του τόπου, αυτό το σώμα έργων συνδυάζει ακατέργαστες μαρμάρινες πλάκες με χάλκινα μουσικά όργανα κατασκευασμένα από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.

Μία σειρά από φαινομενικά ναΐφ και απλές συνθέσεις, μας μεταφέρει στις απαρχές του χρόνου· αυτό το σώμα έργων ξυπνάει την αρχέγονη συνείδηση. Και η ανθρώπινη συνείδηση βρίσκεται πολύ κοντά στη φύση, όπως ο Τότσικας. Υπάρχει κάτι πολύ αθώο και παιδικό στον αυλό· είναι ένα μουσικό όργανο που το παίζουν οι βοσκοί και τα παιδιά. Το μάρμαρο προέρχεται από τα βουνά, όπου γεννήθηκε η μουσική, μέσα στις σπηλιές, δίπλα στα ποτάμια και κάτω από τα δέντρα.

Το σώμα υπονοείται, η ενεργοποίησή του μέσω από αυτό, και όλες οι πράξεις λαμβάνουν χώρα στη φαντασία.

Αυτή είναι η τέταρτη έκθεση του Θανάση Τότσικα με την γκαλερί.

Thessaly that opens widely underneath Mount Olympus, is a vast farming plateau.

Totsikas has spent most part of his life in Larissa, the capital city of the farming flatland, making work with the material his motherland has been generously providing; earth, fire, the winds, engines, tools and the vast wilderness of his craft and imagination.

Making work since the 70s inside this landscape, and with it, he has been consistently generating a language that is defined by the place. With very little ego, yet with the persistence of an animal, a quality humanity is rapidly losing, he has established himself and his art in a live-and-work space situation, in a way that the boundaries disappear.

Home and studio have merged into an opera of materials that defy hierarchy while the perpetual cycle of the elements defines the looseness of things.

One can say entropy is manifesting its best self under his care, the order of chaos he often says. When one wonders, which Olympian god could he be, it’s hard to say. He is a mix of Hephestus, Dionysus and Apollo.

He could be a cliché, though in Totsikas’ case working with earth, wind and fire generates transcendental, contemporary work.

In the studiolo we present a recent body of work, a series of wall-based pieces, that have emerged through the entropic mass.

Two materials that relate to the archaic, rooted in the history of this place, this body of work incorporates raw marble slabs alongside copper musical instruments made by the artist.

A series of seemingly naif and simple compositions take us back to the beginning of time, this body of work awakens primordial conscience. And human conscience is very close to nature, like Totsikas. There is something very naif and childish about the flute, the shepherds play the flute and the children. Marble comes from the mountains, where the music was born, inside the caves, besides the rivers and under the trees.

The body is implied, the activation of the medium by it, and all the acts take place in the imagination.

It is the fourth exhibition with Thanassis Totsikas with the gallery. We could not have been happier with this new body of work.