It is with great pleasure to start the new season with three solo exhibitions of artists Rika Pana (b.1929, Athens GR ), Tamara Henderson (b.1982, New Brunswick CA) and Veronika Hapchenko (b.1995, Kyiv UA)

Rika Pana’s work has recently seen the light through a series of exhibitions and a publication that brought forward the work of a very private and almost interior practise. The presentation of her work in the Democracy exhibition at the National Gallery (2024) stood out. She has spent five decades since the 60s till the early 2000s producing a type of panhuman painting (on canvas and on paper), as a response and reaction to the political situation in Greece in the 60s and 70s, anti-dictatorial and one that aims for freedom and the light. Her gestural, thick and very dark brushstrokes, almost expressionist and part abstract have built a bold and consistent language of figures mainly women and children, explosions, a lunar fascination and what she named the erosion of civilisation; all set on flat monochromatic backgrounds (green, red and blue). The exhibition, split between the gallery’s two main rooms, presents a selection of works from all decades, on canvas and paper in the first gallery whilst the second room pays tribute to the series The Erosion of Civilisation.

Με μεγάλη χαρά ξεκινάμε τη νέα σεζόν με τρεις ατομικές εκθέσεις των καλλιτεχνών: Ρίκα Πάνα (γ. 1929, Αθήνα, Ελλάδα), Tamara Henderson (γ. 1982, Νιου Μπράνσγουικ, Καναδάς) και VeronikaHapchenko (γ. 1995, Κίεβο, Ουκρανία)

Το έργο της Ρίκα Πάνα ήρθε πρόσφατα στο προσκήνιο μέσω μιας σειράς εκθέσεων και μιας έκδοσης που ανέδειξαν το έργο μιας πολύ προσωπικής και σχεδόν εσωτερικής δημιουργικής πρακτικής. Η παρουσίαση του έργου της στην έκθεση «Δημοκρατία» στην Εθνική Πινακοθήκη (2024) ξεχώρισε. Έχει αφιερώσει πέντε δεκαετίες, από τη δεκαετία του ’60 έως τις αρχές του 2000, στη δημιουργία ενός είδους πανανθρώπινης ζωγραφικής (σε καμβά και χαρτί), ως απάντηση και αντίδραση στην πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα των δεκαετιών του ’60 και του ’70, αντιδικτατορική και με στόχο την ελευθερία και το φως. Οι χειρονομιακές, παχιές και πολύ σκοτεινές πινελιές της, σχεδόν εξπρεσιονιστικές και εν μέρει αφηρημένες, έχουν δημιουργήσει μια τολμηρή και συνεπή γλώσσα με μορφές, κυρίως γυναίκες και παιδιά, εκρήξεις, μια γοητεία από τη σελήνη και αυτό που η ίδια ονόμασε «διάβρωση του πολιτισμού»· όλα αυτά τοποθετημένα πάνω σε επίπεδα μονοχρωματικό φόντο (πράσινο, κόκκινο και μπλε). Η έκθεση, που εκτείνεται στις δύο κύριες αίθουσες της γκαλερί, παρουσιάζει μια επιλογή έργων από όλες τις δεκαετίες, σε καμβά και χαρτί στην πρώτη αίθουσα, ενώ η δεύτερη αίθουσα αποτίνει φόρο τιμής στη σειρά «Η Διάβρωση του Πολιτισμού».